Wat een andere wereld!

Moe, nat en verbijsterd. Zo kwamen we enkele dagen geleden aan in Marokko. We hebben dan tweeënhalve nacht gevaren en kussen nog net niet de grond waar we lopen. De eerste twee dagen van de overtocht waren zoals voorspeld, prima, met zelfs een vliegende start. "Zo had ik het in gedachten", zei Chris nog toen we het Portugese Portimao met een snelheid van 6 tot 7 knopen achter ons lieten, met een wind van opzij. "Dit is pas lekker zeilen." Ook de dag erna is niet slecht, zij het op de motor wegens gebrek aan wind. De kinderen spelen aan boord alsof het een lieve lust is en meerdere malen worden we getrakteerd op dolfijnen.

's Ochtendsvroeg in de kuip

Nat
In de tussentijd zakt de barometer aanzienlijk. Toch lijkt het verwachte lagedrukgebied op de binnengehaalde weerkaarten nagenoeg opgelost. Op een korte periode van 25 knopen wind (windkracht 5) tegen na, vlak voor de kust van Marokko. Niks alarmerends eigenlijk. Die dag pakken echter de wolken samen en vult de lucht zich met buien. Terwijl wij ons naar de kust spoeden, persen de wolken hun wind en regen verschillende malen boven ons uit. De zee stuwt langzaam de golven op tot pieken van zeker 3 tot 4 meter. De verwachte 25 knopen zwelt aan tot ver daarboven. De grote druk van de golven perst water door de kieren van schip en ongeveer overal is er binnen wel wat nat. Onder andere de bedden van de kinderen, kastjes, maar ook de omvormer van 12 naar 220 volt heeft het begeven. Als we 's nachts om 00.00 uur plaatselijke tijd aankomen, zijn we meer dan opgelucht dit onvoorspelbare weer achter ons te laten. De volgende dag likken we ons wonden in onze eerste Marokkaanse plaats ooit.

Meeuwen voeren in Safi

Marokkaanse vlag hijsen

Smerig en wonderschoon
Verdwaasd lopen we rond. Het is alsof een grote golf ons in een compleet andere wereld heeft gebracht. Safi is smerig en wonderschoon tegelijk. De oude ommuurde stad ziet er met haar wit gepleisterde huizen en lichtblauwe shutters verpauperd uit. De slingerstraatjes herbergen kioskjes met schalen vol kruiden en olijven, maar ook winkeltjes met (namaak)merkkleding. Een deel van de mannen draagt lange bruine capes met een puntmuts erop of gewaden en een versierd keppeltje. De vrouwen lopen al dan niet gesluierd of - westers ogend - in spijkerbroek met de haren los. Verwaarloosde zwerfkatjes scharrelen tussen de mensen op straat door, kindertjes spelen in modderige steegjes en heerlijke geuren komen uit kleine restaurantjes, waar je voor vijf euro je buik kunt vol eten. Even verderop laat een man zijn broek zakken voor een muur en doet zijn behoefte. Overal rijden vervallen autootjes die dienst doen als taxi, die je voor 1 a 1,5 euro rondrijden. Soms komt er een paard en wagen voorbij.

Op de achtergrond de oude stad, de Medina. Het was drie dagen lang plensweer!

Nog wat verdwaasd heerlijk bikken bij een eettentje

Badhuis
Wat een andere wereld. "Eigenlijk weet ik helemaal niks van Marokko", zeg ik tegen Chris als we door de straten lopen op zoek naar een bakkertje en wat vers drinkwater. De industriële vissershaven haven waar we zijn beland heeft geen douches en we worden geleid naar een Marokkaanse badhuis, een Hamman, om ons toilet te maken. Bij de ingang worden Lara en ik gescheiden van Chris en Hidde, die door een andere deur naar het mannengedeelte gaan. We ontkleden ons en lopen achter een Marokkaanse dame aan een dampende schemerige ruimte in, waar ze ons een badmat op de grond wijst. We krijgen twee grote emmers gevuld met warm water en een bakje om water over ons heen te gooien, de manier om je hier te wassen. Het badhuis is onderdeel van een sociaal ritueel, waar veel tijd voor wordt uitgetrokken. Naast me wast een moeder haar tienerdochter door haar een kwartier lang steeds weer in te zepen en af te spoelen. Ongelooflijk, op een gegeven moment ben je wel schoon zou je denken. Lara vindt het allemaal prachtig. Ze kliedert erop los en brult de hele Hammam bij elkaar als ik besluit dat het genoeg is.

Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie op de (mierzoete) thee

Deze dame deed ook onze was op haar dakterras

 

Keramiekfabriek

 Hoewel de meeste mensen vriendelijk zijn, voel ik ook wel dat we hier als toerist (veel) opvallen. Als we sommige straatjes in willen, snellen mensen naar ons toe om te vragen wat we hier zoeken. Niet veilig daar dus. Alleen met de kinderen ga ik dan ook maar niet op pad. Na vier dagen Safi met veel autoritair geneuzel, water tanken via een tankauto, brandstof halen in grote jerrycans, laten we het achter ons. Op weg naar Gran Canaria, waar we Chris zijn ouders en zijn broer zullen treffen.

Nog een bad voor de volgende overtocht

Schildpadden
En die driedaagse overtocht loopt eigenlijk voorspoedig, al is het weer het ronkende beest in de krochten van ons schip dat de voortstuwing verzorgt. Toch hebben we een haat-liefde verhouding opgebouwd met de oversteken. Ze kosten energie, zeker als er golfslag staat. Maar de laatste dag is goud. Niet alleen blijven die dolfijnen komen, zelfs midden in de nacht, ook zien we Portugese oorlogsschepen (grote kwallen met meterslange giftige tentakels) drijven op de golven. Als klap op de vuurpijl krijgen we vlak voor de Canarische eilanden ruim een halve meter grote zeeschildpadden te zien, waarvan we er één redden uit een visnet. Ook een duik in de golven blijft niet uit. Toch vreemd met vierduizend meter water onder je … Maar t water is warm, de deining heerlijk en een wasbeurt geen overbodige luxe!

Het wasgoed was helaas nog nat toen we het terugkregen, dus dat moesten we onderweg drogen ...

Smoelemans

Dive in the ocean

De stakker

 's Ochtends om 07.00 uur doemen dan de Canarische eilanden op, als plukjes steen midden in de oceaan. Ongelooflijk. Sinds gister liggen we op Isla Graciosa, een van de buitenste en kleinere eilanden. Een gladde ovalen berg met aan de voet een prachtig wit dorpje, met straatjes van zand en waar de rust zelve heerst. Even op adem komen, de laatste spullen drogen en even genieten. En dan weer 140 mijl verder naar Gran Canaria …

Isla Graciosa, weer lekker warm!

Met Margeet, Andreas en Kelsey (2) van de Kama, een schip dat we in safi tegenkwamen en weer hier!

Lekker genieten van de zandpaden en zwerfkeien

Hamsteren

Wat zijn we toch ongelooflijk rijk, denk ik als ik met een enorme berg aan boodschappen in een Lidl aan de kassa sta. En met 'wij' bedoel ik niet zozeer Chris en ik, maar 'wij' als Nederlanders. Achter me vormt zich een rij met voornamelijk Portugezen, die drie hooguit vijftien spullen in hun kar hebben liggen. En de mijne heeft een bergje erop. Ik was pas in het derde pad, toen er echt niks meer in kon. Geen meel meer, rijst, blikken bonen, houdbare melk. Dat moet ik de volgende keer maar halen denk ik. Als een bezetene leg ik de spullen op de band. Vol, en de kar is nog niet leeg. Ik voel ogen in mijn rug.

"Weer zo'n toerist", "waar haalt ze het geld vandaan" of misschien wel "ze moet zeker een weeshuis voeden". Wat ze moeten denken, weet ik niet, maar het kan me eigenlijk ook niks schelen. Jullie gaan geen oversteek maken. Ik moet denken aan vijf dagen non-stop varen naar de Canarische eilanden, daarna zeven dagen naar de Kaapverden waar naar verluidt bijna niks te krijgen is en daarna twee weken naar Frans Guyana. En dat met minimaal twee volwassenen en twee kinderen en het langste gedeelte zelfs met een man extra, aangezien mijn broer Marcel mee vaart. En hier in Portugal is het nou eenmaal goedkoop, althans relatief dan.

Overvolle kar
Toch voel ik me bezwaard. Ik weet inmiddels dat de gemiddelde Portugees een schrikbarend lager maandinkomen geniet dan de gemiddelde Nederlander en dat ik dus in hun ogen een rijke stinkerd ben. Niet dat ze dat laten merken, maar toch. Vijf pakken pasta, vijfentwintig verschillende blikken uiteenlopend van bonen met chorizo tot gemengde groenten, champignons tot sardientjes. Tien rollen kaak, als luchtige snack voor de nachtelijke overtochten en als tussendoortje. Twaalf pakken drinken, zakjes limonadepoeder voor de kinderen aangezien aanmaaklimonade bijna niet te verkrijgen is, wat snoepjes, aardappelpuree en dan is de kar echt vol. "Ik kan nog een tweede pakken", schiet door mijn hoofd. "Of deze betalen en dan nog n keer gaan". Maar eigenlijk durf ik gewoon niet.

223 euro graag. Ik stop mijn pas in het apparaat. Niks. "Is het Portugese?" Vraagt de caissière die op mijn pas blikt. "Nee", antwoord ik haar. "Dan doet ie het niet." Doet ie het niet, doet ie het niet? Hoezo niet? "Overal in Portugal doet ie het wel", zeg ik haar, in de hoop dat ze het verkeerd heeft. "Ja, dat klopt", antwoordt ze mij in keurig Engels, "maar hier niet." Shit. Ik til de laatste tas van de band en zet hem naast de overvolle kar. "Je kunt daar pinnen", wijst ze. Weifelend loop ik naar het apparaat in de muur. Ik heb net een deel van ons weekgeld gepind in de stad, om cadeautjes voor vijf december en de verjaardagen erna te kopen en ik vrees dat het ding mij geen tweede keer geld wil schieten.

Ontspannen
De rij achter mijn kar volgt me met hun ogen. Tweehonderd euro, toets ik. Confirm. Blubluhbluhbluh, rrriitzzzzzz. Pfffffffft. Hij doet het. Met een stapeltje tientjes en twintigjes loop ik terug naar de caissière. Ze telt ze na. Tien, dertig, vijftig. Een man achter mij met twee flessen drinken kijkt zijn ogen uit. "Jup", zie ik m denken. En geef hem eens ongelijk. Moeizaam duw ik de kar richting de uitgang. Pfffff, gelukt. Ik ben blij dat het binnen is. Althans deel 1.

De boot is inmiddels aardig afgeladen met houdbaar eten en drinken. Voor de komende oversteek naar de Canarische eilanden kunnen we nog teren op onze versvoorraad, alhoewel echt koken op een hellend schip over het algemeen geen pretje is. De laatste hamstersessie zullen we dan op Gran Canaria doen, waar we ook extra water in flessen in zullen slaan, een schaars goed op de langere oversteken. En dan moeten we ook serieus op rantsoen. Tot die tijd even kijken hoe we deze tocht weer gaan beleven … want het blijft toch n beetje spannend, elke keer weer.

Afscheid

“Niet te veel huilen hoor”, zeg ik, wanneer ik mijn ouders voor hun vertrek knuffel. “We hoeven elkaar echt geen tien maanden te missen.” “Nee, dat weet ik”, antwoordt mijn moeder. “Als ik jullie te veel mis, pak ik wel een vliegtuig.” Nog even houd ik haar hand vast door het autoraam, voordat ze wegrijden richting Sevilla, waar ze nog een paar daagjes vakantie gaan vieren. Eenmaal de hoek om, prikken toch de tranen achter mijn ogen. Dat is stom! Ons vertrek uit Nederland vond ik minder moeilijk dan nu! Misschien omdat zij nu degene zijn die weggaan, en niet wij.

Chris zwaait nog vanaf de boot met Hidde en Lara.
Het wordt weer onze eerste nacht aan boord sinds twee weken. Aan de ene kant heerlijk, maar ook wennen. Het is zalig om zowel de zorg als het plezier rond de kinderen te delen. We hebben dan ook echt genoten. Van elkaar, het gemak van een ruim appartement en de prachtige omgeving. Maar nu is het tijd om door te gaan.

Balen

Eigenlijk hadden we al weg willen zijn, maar de wind blaast al dagen uit de zuidhoek, de richting die we op willen. Sinds vandaag is hij aangetrokken tot serieuze proporties en loeit hij luidkeels rond de boot. Op z’n zachtst gezegd balen. We praten elkaar moed in door te zeggen dat je dit soort wind onderweg niet wilt hebben en zeker niet uit de verkeerde richting.  En dat is maar al te waar, want de volgende oversteek is welgeteld 540 mijl van hier, ongeveer vijf dagen en nachten varen. Aan één stuk. Harde wind en hoge golven zijn dan het laatste dat je wilt.

Wachten dus … nog even. Maar niet te lang, want Chris z’n ouders en zijn broer komen begin november naar Gran Canaria. Dus wind, koest …

 

 

Familie gearriveerd; even niks

Uitzicht vanuit het appartement, met op de achtergrond een bootje

Zal ik eens wat gaan doen of toch maar niet? Vanuit een ligbedje op het terras van het appartement, staar ik naar de knalblauwe lucht boven me. Wanneer ik net over de rand van dak kijk, zie ik de zee. Lara ligt binnen te slapen en mijn ouders, mijn broer Marcel en Hidde zijn naar het strand. Het is al even geleden dat ik zo ongestoord niks heb kunnen doen en dat bevalt me wel. Bovendien heb ik de afgelopen nachten niet erg goed geslapen. De nacht dat we van Lissabon naar Baileera voeren door het wisselen van de wacht en de vervelende koers welgeteld drie uur. De nacht erna, toen we voor anker lagen te rollen en zowel ik als de kinderen slecht sliepen, ook iets dergelijks en de twee nachten daarna, dat ik tot twee a drie uur ’s nachts uit mijn bed dreunde van de live muziek in de luxueuze haven van Lagos, vergelijkbaar. Nee, ik blijf nog even liggen.

Opa en oma net gearriveerd

Oma en kleinkinderen op het terras

Lekker op strandje vlakbij appartement

Hoe deden we dat?

Steeds vaker vraag ik me af hoe we het ooit allemaal in één dag konden proppen. Werken, met de kinderen bezig zijn, huishouden draaien, boodschappen doen, eten koken, administratie regelen, vrienden en familie bezoeken / contacten en ook nog tijd vrijmaken voor hobby’s en sporten. Wij hebben hier vooral al genoeg aan ons eigen bedrijf. Opstaan, ontbijten, aankleden, boot aan kant, even op pad voor boodschappen en wandelen, schoonmaken of wassen, koken, eten, eventueel douchen, kinderen naar bed, afwas doen, speelgoed opzij en – bij de aanwezigheid van internet - eventueel wat administratie doen of mails beantwoorden. En dan is de dag echt om en hebben we nog geen boek gelezen.

Anders dan je zou denken, is echt luieren er ook hier niet bij. Eerlijk is eerlijk: alles gaat natuurlijk op een lager tempo dan thuis. Wanneer we niet varen, hoeven we ons alleen te bekommeren om het slaapje van Lara, maar ook die slaat wel eens een middagtukje over. Ontbijten en aankleden doen we dus op ons gemak. Terwijl de kinderen over de steiger dartelen op weg naar een stadje of strandje, kletsen we vaak nog even met buurboten. “Wanneer gaan jullie door? Waar gaan jullie heen en wat doet het weer eigenlijk?” Het is vooral prietpraat en uitwisselen van ervaringen en informatie op een luchtige manier.

In touw

Toch ben je stiekem de hele dag in touw. Opstaan gaat toch volgens de klok van de kinderen, die vervolgens de hele dag aanwezig zijn. Echt iets zinnigs uitvoeren, zoals prangende reparaties aan boot, beantwoorden van mails met de doorgaans slechte verbindingen, gericht bepaalde zaken kopen aan wal of de boot lekker schoonmaken, lukt vaak maar half, ondanks de aanwezigheid van een dvd. “Nouhouhou, Lara maakt mijn kasteel kapot.” “Mag ik een snoepje?” “Weeheehee, péééén” (Lara, als haar speen door Hidde wordt afgepakt.) “Ik vind dit filmpje niet leuk.” Of “Ik moet naar de weecee”.  Nee, eigenlijk is je aandacht continu benodigd. Dus gaan alle klusjes tussen neus en lippen door.

Lara met olijftakken bij appartement

Zwemmen met ome Max

Maar nu even niet. Een paar dagen geleden kwamen mijn ouders in Lagos aan na een vermoeiende trip (klein beetje gerechtigheid, wij twee maanden varen, zij bijna een hele dag reizen ;)).  Er was meteen groot feest aan boord! Kinderen en grootouders door het dolle heen en wij natuurlijk ook! Omdat de avond al was ingevallen en het appartement dat ze voor ons allen hadden gehuurd, toch bijna driekwartier rijden was, hebben we met zijn zessen op de boot geslapen. Broer Max bereikte de haven de volgende dag met de bus vanaf Faro airport. En nu zitten we even aan vaste wal.

Sightseeing, weer zo'n prachtige kerk

 

 “Kijk”, wijst mijn vader vanaf het terras naar de zee, “zeilboten”.  Ze zijn even gek op het water als wij, maar ik kijk met een schuin oog naar de bergen aan de andere kant, want na weken niks dan kustplaatsjes, strandjes en zee, is een beetje binnenland ook niet gek.

Ziek

Op ziekenbezoek in prive-ziekenhuis in Lagos, waar Chrisvier nachten heeft doorgebracht

 

Chris is eindelijk beter. Hij is wel serieus ziek geweest. Het privé-ziekenhuis in Lagos wilde hem niet laten gaan, omdat ze bang waren voor een resistente bacterie in zijn dik geworden knie. Na weken fulltime bij elkaar, moest ik hem dus achterlaten in het ziekenhuis. Een vreemd en enigszins emotioneel moment. Twee dagen terug bleek de bacterie echter niet resistent en mocht Chris – met een laatste dosis antibiotica – naar ‘huis’. Hij werd uitgezwaaid door alle vier de doktoren van het ziekenhuis, waarvoor een daarvan speciaal op zijn vrije dag terug was gekomen.   

Chris weer terug

Op dit moment genieten we met volle teugen van familie, hun verfrissende indrukken en de meegebrachte muisjes en pindakaas. Elke dag jam, honing, kaas of vleeswaar is prima, maar zóóóó saai!

Welcome home bbq

Het voelt wel wat vreemd om je huis zo in de haven achter te laten en in een auto te stappen. Ik merk dat het vrije leventje langzamerhand in ons is gekropen. Hoe dat moet wanneer we terug zijn? Geen idee, maar daar hoeven we voorlopig nog niet aan te denken. Wel is het afpellen van het achteraf gezien drukke leven dat we leidden, een zegen. Het geeft niet alleen lucht, maar ook zicht op wat nou echt belangrijk is. En dat is nu ons gezin met twee prachtige opgroeiende kinderen, die gewoon aandacht verdienen. En ondanks dat het soms pittig is, geven wij die maar al te graag.

Afdalen op rotsstrandje in Lagos is best een uitdaging met krukken

Boot omvaren van Lagos naar het dichterbij gelegen Portimao

Verrassing uit de zee

Knoflook, uien, citroensap - al dan niet vers - zout en peper natuurlijk, olijfolie, azijn, tomatenketchup en mayonaise. Dat het handig is om die ingrediënten aan boord te hebben, wist ik wel. Sinds gisteravond weet ik dat sojasaus ook in dat rijtje thuishoort. Na werkelijk een zalige dag in de haven van het Zuid-Portugese Lagos zetten we ons aan een pizza. We hebben met Hidde's bootvriend Finn, die we hier weer troffen, in de speeltuin en aan het zwembad (!) bij de haven doorgebracht. De kinderen zijn volledig uitgespeeld en rijp voor bed, als Berenice van buurboot DixBay, met een vers gevangen tonijn aan komt lopen. Ze kreeg hem zo in haar handen geduwd, toen ze belangstellend aan vissers vroeg wat ze hadden gevangen. Het dertig centimeter lange beest staart wezenloos voor zich uit en moet nog schoongemaakt geworden. Chris pakt zijn mes en een broodplank en snijdt vakkundig de kop eraf. "Kan dat wel waar de kinderen bij zijn?", kijkt hij vragend. Ik knik, schouderophalend. Hidde en Finn aanschouwen het tafereel echter alsof ze nooit anders zagen. "Vinden jullie het niet eng?", vraag ik nog voorzichtig. "Nee hoor", zegt Hidde. "Dan kunnen we hem lekker eten hè mam?"

Rauw
En lekker is ie zeker. Nog wat beduusd kijk ik naar de verse stukjes rauwe tonijn die voor mijn neus liggen. "Je moet ze dopen in de sojasaus", moedigt Berenice me aan. Ik ben helemaal geen 'boer' met eten, maar net gevangen nog rauwe vis lijkt toch wat vreemd. Maar nee, het is werkelijk heerlijk. We likken onze vingers af en slurpen er een glas wijn bij leeg. Dat is nog eens een bijzondere verrassing zo laat op de avond. Sojasaus dus, die moet nog op de boodschappenlijst.

Twee dagen geleden komen we aan in deze zeer luxueuze haven in de Algarve. Enigszins terughoudend betreden we het terrein, aangezien we hebben gehoord dat dit een bijzonder dure haven is. Zestien euro, zegt Chris opgewekt als hij terug komt van het havenkantoor. Het laagseizoen heeft de prijzen gehalveerd, de faciliteiten zijn echter hetzelfde. Wat een weelde. In de haven loopt een boulevard met diverse restaurantjes, winkeltjes en zelfs ijssalons! Bovendien is hier dus een speeltuin maar, wat nog veel mooier is, ook een zwembad met allemaal zonnebedjes. Nadat we er al even hebben gelegen, ontdekken we dat deze luxe eigenlijk 17 euro per dag kost, maar ach, wij weten van niks … En de kinderen al helemaal niet!

Infectie
We zijn blij dat we hier liggen. Niet alleen om de heerlijk haven, maar ook omdat Chris een behoorlijke infectie aan zijn knie heeft. Zo'n anderhalve week geleden stootte hij zich tegen het anker, terwijl hij dit op hobbelig water probeerde binnen te halen. Resultaat: een mini wondje. Sinds gister is de knie echter gaan zwellen tot formaat tennisbal. Een bezoek aan een privéziekenhuis - gezegd beter dan een gewoon- leverde hem antibiotica op en het volgende recept: rust, rust en nog eens rust. En dat kan hier wel.

Om hier te komen, hebben we de afgelopen dagen flink doorgevaren. Na de mislukte ontsnapping bij Alveiro (zie vorige verhaaltje), volgde daags daarna een geslaagde. De nog drie (!) meter hoge golven brachten ons toen niet verder dan het volgende dorpje Figuera da Foz waar we enkele dagen doorbrachten, in afwachting van beter weer. Een nacht doorvaren bracht ons echter alweer in het geweldige Lissabon. Ik word vast niet meer geloofd, maar dit is er één voor een lang weekend weg. Een stad, zoals een hoofdstad hoort te zijn. Van oude kronkelstraatjes met wapperend wasgoed tot statige maar sfeervolle huizen met prachtige lantaarns, muziek op straat, rustieke parken en grote kloosters die als oases van rust verspreid liggen in de stad, die zich tekent door hoogteverschillen. Drie heerlijke dagen hebben we geslenterd en de laatste avond zijn we richting Zuid-Portugal gevaren. 100 mijl, bijna een etmaal. Gebroken waren we, dat wel, maar heerlijk om hier te zijn. De zon staat bijna elke dag hoog aan de hemel, en als we een zeezwerver moeten geloven die we in het vorige haventje troffen, doet die koperen ploert dat tot en met december.

Knuffelstorm
Verder bereiden we ons voor op de knuffelstorm, die de komende tijd vooral de kinderen zal overvallen. Over één nachtjes komen mijn ouders en ome Max namelijk naar de Algarve, waarna we lekker een paar dagen in een appartementje aan land gaan vertoeven. Het lijkt overdreven omdat we pas twee maande weg zijn, maar het is heerlijk elkaar weer in de armen te sluiten. We beleven zoveel, dat het zalig is het te delen. En zeker nu Chris even uitgeschakeld is, is wat extra hulp niet overbodig. Rond 20 oktober willen we gaan varen richting de Canarische eilanden, met een tussenstop in het Marokkaanse Rabat. Van hier naar Lanzarote uit mijn hoofd 550 mijl, een dag of vijf varen dus, met dus een adempauze na twee dagen.

Helaas is ons internet hier (wederom) niet goed genoeg om foto's te plaatsen, vandaar alleen deze lap tekst over onze belevenissen. Jammer, want een foto zegt meer dan duizend woorden, maar het is niet anders. Een van de redenen waarom ik al een tijdje niet heb geschreven. Maar net zoals in een boek, is het vast veel leuker de plaatjes erbij te denken. Tot de volgende keer, xxx.

Mislukte ontsnapping

Zenuwachtig trommel ik met mijn vingers op het hout in de kuip. Aanvankelijk onbewust, maar wanneer ik het ontdek, realiseer ik me dat ik het best spannend vind. De afgelopen dagen hebben we in Aveiro doorgebracht, een dorpje ruim een half uur varen de rivier de Rio Aveiro op. Het is een schattig plekje, met gekleurde huisjes, veelal versierd met de decoratieve azulejos (wandtegels). Door de grachten glijden prachtig beschilderde houten boten, waar vroeger zeewier mee werd binnengehaald. Nu worden er voornamelijk toeristen in rondgevaren. Hoewel we het na twee dagen eigenlijk wel hebben gezien, is de wind te hard om door te varen. Verwaaid liggen we drie dagen lang aan de enige steiger in de wijde omtrek en de drang om te vertrekken wordt steeds groter. Zeker omdat we zo’n 250 mijl verwijderd zijn van het zuidelijk gelegen Faro waar we misschien 5, maar in ieder geval 8 oktober familiebezoek krijgen!

Aveiro, ton in den treure ...

Schattige huisjes. De bijnaam van deze stad is klein Venetie

Prachtige kerken, deze was ook van binnen geheel betegeld.

Wil ook wel eens op de foto ...

Is toch geweldig? Levensgroot op de muur van een kerk

Geen zinnig commentaar

 Gevaarlijk

En dan ineens biedt maandag een ontsnappingsmogelijkheid. In de weersvoorspelling die dagenlang aaneengeregen is door veel wind, vormen de voorspelde 10 tot 15 knopen (windkracht 3 tot 4) uit de westelijke hoek, een kans om mijlen te maken. In de vroegte van de ochtend maken we het schip zeilklaar. Ik sluit de luiken, draai de afsluiters van het toilet en de wastafel dicht en zorg dat er geen zware dingen door de boot kunnen vliegen of rollen. Chris haalt de hoes van het grootzeil af, installeert de automatische piloot op het roer en samen sjorren we de bijboot op het dek. Dan zetten we kanaal 14 op de marifoon aan. “Pilot Avero, pilot Aveiro. Hier de Jan van Gent, over”.  Het blijft stil aan de andere kant. Chris blikt op de klok. Het is 08.00 uur. Toch best een schappelijke tijd? Maar ook een tweede keer levert niks op.

“Jullie kunnen er morgen niet uit”, had onze luidruchtige Portugese buurman de avond voor ons vertrek gewaarschuwd. Hij is dan net teruggekeerd met zijn vijftien meter lange motorboot van zee en meldt dat de golven zo hoog zijn, dat ze breken. Op onze teleurgestelde blik antwoordt hij dat we ’s ochtendsvroeg maar de ‘pilot’ op marifoonkanaal 14 moeten oproepen, die zicht heeft op en kennis heeft van de golven. Diezelfde pilot hult zich nu in stilzwijgen. Vlak voor vertrek antwoordt de pilot dan toch. De golven zijn tweeënhalve meter hoog en we kunnen tot 12 uur vertrekken. Dan wordt de ingang van de rivier door stromingen te gevaarlijk.

Wildwaterbaan

Tweeënhalve meter hoog. Onvoorstelbaar. Door de weinige wind vandaag toont de rivier zich spiegelglad. Kleine ruïnes van huizen trekken aan ons voorbij, net als wat industrie, dat tussen de eindeloze landbouwgrond en zoutwinningsvlakten staat. We stellen de beslissing of we doorgaan of niet uit tot de havenmonding. Gespannen tuur ik naar de zee, die opspringt tussen de havenhoofden. Af en toe spuiten de golven over de betonblokken heen, maar het is nog niet genoeg ons af te schrikken. De kinderen kijken  nietsvermoedend Pieter Post op ons bed als we de zee opdraaien. Langzaam komt het schip in het ritme van de golven. We klimmen omhoog en glijden er met een flinke vaart vanaf. De zee is inderdaad onrustiger dan we dachten. De golven zitten dicht op elkaar en het lijkt meer een wildwaterbaan dan een lekker tochtje varen. Bovendien is de weinige wind pal tegen.

Teveel van het goede ...

 

Zelfs Chris vindt t wat te gortig

Bij elke golf zet ik me schrap met mijn been tegen de kajuitingang. Met mijn handen houd ik de houten kuipranden beet omver gegooid te worden. Chris klemt zich met zijn voeten tegen de houten bank tegenover hem. Dit is niet leuk. We stellen de definitieve beslissing uit, maar ook een mijl uit de kust worden de golven niet minder. We zien de DixBay http://sydixbay.blogspot.nl/, een vijftien meter lang Nederlands jacht dat met ons opvaart, en een twintig meter lange vissersboot keer op keer verdwijnen achter de golven. Dit wordt hem niet, dan maar terug. Goed zeemanschap is ook je ongelijk erkennen. En zo komt het dat wij op dezelfde dag Aveiro verlaten en aandoen.

DixBay duikt in de golven

Feestje!

Die nacht trekt de wind aan en loeit om de boot. Mijn hoop alsnog een dag later te vetrekken, laat ik varen. En nu, drie dagen later, liggen we nog steeds aan diezelfde steiger, ruim een half uur varen de rivier op. Met twee andere Nederlanders en een Zweed, die ook hun kans afwachten.

Ter ere van mijn moeders verjaardag hebben we onszelf vandaag getrakteerd op een heerlijk Portugees gebakje. Daarna hebben we een life videoverbinding met het feestvarken (over de skype) en mijn vader. Heerlijk om elkaar weer eens uitgebreid te zien en te spreken (alhoewel het een slap aftreksel blijft van elkaar eens stevig vastpakken). Als klap op de vuurpijl is de douche in het verenigingsgebouwtje een uurtje open, waardoor we ons vreselijk gesopt en geboend hebben. Geen overbodige luxe!

Morgen gaan we mogelijk nog eens proberen Aveiro definitief te verlaten, maar de tropische storm Nadine (nicht, als je dit leest: schaam je!) houdt steeds het slechte weer in stand. Als het lukt, hopen we in een keer door te varen naar Lissabon, waar ik ga graag nog een dagje wil struinen. Een afstand van zo’n 150 mijl, dus een nachtje door. Wordt vervolgd!