Klaarmaken voor de eerste grote oversteek

Daar staat ze dan, hoog en droog. Klaar om te knippen en scheren. Ons huis is eergisteren in het zuidelijkste puntje van Gran Canaria, Pasito Blanco, uit het water getakeld. Voornamelijk voor het vernieuwen van de schroefasafdichting, een van de plekken waar water in de boot kan komen. Een andere belangrijke missie is een grondige inspectie van de romp-dekverbinding achter de houten stootrand op de zijkant van het schip. Na ons natte avontuur van Portugal naar Marokko vermoeden we namelijk dat hier – bij heftig weer - meer water dan ons lief is de weg naar binnen vindt.

Aankomst in Las Palmas. Joost, Marjolein, Martijn en Mure waren er een dag eerder dan wij

Zwoele avond in de voortuin van het lekkere appartement

Opa en oma voorlezen na vermoeiende dag, vol met zwemmen, spelen en stoeien

Boefjes Mure en Hidde bij het zwembad

Ondertussen zitten wij lekker in een volledig verzorgd appartement met Marjolein en Joost, de ouders van Chris en laten wij ons vertroetelen met liefde, aandacht en ritjes over het eiland. Ook Chris zijn broer Martijn heeft hier enkele dagen met neef Mure zijn best gedaan de kinderen wat uit te putten. Ook wilde hij aan den lijve ondervinden of oceaanvaren wel veilig genoeg is voor zijn broer en zijn gezin. Onverschrokken voer hij enkele dagen geleden met Chris de Jan van Gent van Las Palmas naar Pasito Blanco, een tocht van 35 mijl, met ruim 30 knopen wind. En nog foto’s gemaakt ook.

 

Stoere zeemannen op weg naar Jan van Gent

Klaarmaken in een bomvolle haven

Haven vol met yuppen en zeezotten, klaar voor de oversteek over de oceaan

Ter hoogte van Maspalomas, vlak voor de haven van Pasito Blanco

Spannend

Heel erg dat de boot op de kant staat, vinden we het op dit moment dus niet. Nodig wel. We staan toch aan de vooravond van onze grootste oversteek tot nu toe. Een stuk van ruim 760 mijl, oftewel zes tot acht dagen varen.

Spannend? Toch wel. Een week lang alleen water om je heen, zonder de mogelijkheid een haven binnen te vluchten, vergt vertrouwen. In elkaar, het weer en de boot. Dat eerste hebben we wel, dat tweede moeten we vlak voor ons vertrek  bekijken en de derde moeten we afdwingen. En dat doen we de komende dagen. De reparatielijst heeft nog een aanzienlijke lengte. Laat ik het zo zeggen: vooral Chris hoeft zich niet te vervelen. Naast bovenstaande reparaties van de stootrand en de schroefas, staat hieronder een greep uit de werkzaamheden:

Te doen

De motordynamo die de twee accu’s normaal opladen met stroom, zorgt momenteel alleen voor een volle startaccu. Dat betekent dat de motor wel start, maar onze energievoorziening bepaald wordt door de zonnecellen. Gevolg: geen zon, betekent beperkte stroom. Actie: uitvinden waarom de dynamo de accu niet oplaadt.

Een van de wandputtings, die onderaan de stagen zitten die de mast overeind houden, laat water door. Gevolg: natte kastjes. Actie: kitten.

De ankerbak op de punt van het schip is gedelamineerd. Gevolg: water kan via de binnenmal binnen in het schip komen. Actie: kitten en polyester plakken.

De scheidingsplank die de ankerketting en ankerbak verdeeld in twee vakken, is tijdens de overtocht naar Marokko stukgeslagen door het 25 kilogram zware anker dat erin zat. Gevolg: lijnen, anker en ankerketting zitten op een grote hoop. Actie: nieuwe plank regelen en zagen.

Het dakje in de kuip, waar wij zo lekker in weer en wind onder schuilen, laat op sommige plekken water door. Gevolg: deels natte navigatiehoek. Actie: randen opnieuw kitten.

De stekker van de autopilot op de achterkant van het schip, geeft stroom door aan de reling. Gevolg: onnodig veel energie lekt weg. Actie: andere aansluiting verzinnen en aansluiten.

Vertrek

Genoeg te doen dus. Het plan is om – als het weer het toelaat – rond 20 november richting de Kaapverdische eilanden te vertrekken. Hier zal broer Marcel 4 december aanmonsteren om ons te versterken richting Suriname. De dag erna hopen we ene Niklaas of een van zijn Pietermannen te treffen. Onze AIS heeft een pakjesboot opgepikt die momenteel richting het eiland Sal koerst.

Diezelfde AIS, die ervoor zorgt dat we via de website van Marinetraffic te volgen zijn, zal steeds minder betrouwbaar worden. Het tracksysteem werkt met bakens op de kant die komende tijd schaars zijn. Na ons vertrek zal ik wat vaker mijn best doen een update te geven via onze kortegolfradio. Wanneer we tonijn vangen bijvoorbeeld, het naar ons zin hebben en lekker mijlen maken. Geen nieuws is slecht nieuws, of nee andersom … Nou ja. Conclusie: ik probeer af en toe een update geven, maar vreest niet.

Overigens zijn we niet de enigen in dit gebied die ons klaarmaken voor vertrek naar de overkant van het water. Op 25 november vertrekken onder meer zo’n 250 boten tegelijk met de ARC vanaf Gran Canaria richting St. Lucia. Het bruist hier daadwerkelijk van de zeezotten en yuppen, die zich allemaal opmaken voor heel veel water. Dat is ontzettend leuk om te zien en mee te maken en sterkt ons …

Veel liefs, van een lekker warm eiland in de Atlantische Oceaan

Kiezelstrandje bij Maspalomas

Vandaaltjes bewerken dadelpalmen met stokken

Lekker zwembadje op steenworp afstand van appartement

Opa versieren met sinterklaasstickers

 

Wat een andere wereld!

Moe, nat en verbijsterd. Zo kwamen we enkele dagen geleden aan in Marokko. We hebben dan tweeënhalve nacht gevaren en kussen nog net niet de grond waar we lopen. De eerste twee dagen van de overtocht waren zoals voorspeld, prima, met zelfs een vliegende start. "Zo had ik het in gedachten", zei Chris nog toen we het Portugese Portimao met een snelheid van 6 tot 7 knopen achter ons lieten, met een wind van opzij. "Dit is pas lekker zeilen." Ook de dag erna is niet slecht, zij het op de motor wegens gebrek aan wind. De kinderen spelen aan boord alsof het een lieve lust is en meerdere malen worden we getrakteerd op dolfijnen.

's Ochtendsvroeg in de kuip

Nat
In de tussentijd zakt de barometer aanzienlijk. Toch lijkt het verwachte lagedrukgebied op de binnengehaalde weerkaarten nagenoeg opgelost. Op een korte periode van 25 knopen wind (windkracht 5) tegen na, vlak voor de kust van Marokko. Niks alarmerends eigenlijk. Die dag pakken echter de wolken samen en vult de lucht zich met buien. Terwijl wij ons naar de kust spoeden, persen de wolken hun wind en regen verschillende malen boven ons uit. De zee stuwt langzaam de golven op tot pieken van zeker 3 tot 4 meter. De verwachte 25 knopen zwelt aan tot ver daarboven. De grote druk van de golven perst water door de kieren van schip en ongeveer overal is er binnen wel wat nat. Onder andere de bedden van de kinderen, kastjes, maar ook de omvormer van 12 naar 220 volt heeft het begeven. Als we 's nachts om 00.00 uur plaatselijke tijd aankomen, zijn we meer dan opgelucht dit onvoorspelbare weer achter ons te laten. De volgende dag likken we ons wonden in onze eerste Marokkaanse plaats ooit.

Meeuwen voeren in Safi

Marokkaanse vlag hijsen

Smerig en wonderschoon
Verdwaasd lopen we rond. Het is alsof een grote golf ons in een compleet andere wereld heeft gebracht. Safi is smerig en wonderschoon tegelijk. De oude ommuurde stad ziet er met haar wit gepleisterde huizen en lichtblauwe shutters verpauperd uit. De slingerstraatjes herbergen kioskjes met schalen vol kruiden en olijven, maar ook winkeltjes met (namaak)merkkleding. Een deel van de mannen draagt lange bruine capes met een puntmuts erop of gewaden en een versierd keppeltje. De vrouwen lopen al dan niet gesluierd of - westers ogend - in spijkerbroek met de haren los. Verwaarloosde zwerfkatjes scharrelen tussen de mensen op straat door, kindertjes spelen in modderige steegjes en heerlijke geuren komen uit kleine restaurantjes, waar je voor vijf euro je buik kunt vol eten. Even verderop laat een man zijn broek zakken voor een muur en doet zijn behoefte. Overal rijden vervallen autootjes die dienst doen als taxi, die je voor 1 a 1,5 euro rondrijden. Soms komt er een paard en wagen voorbij.

Op de achtergrond de oude stad, de Medina. Het was drie dagen lang plensweer!

Nog wat verdwaasd heerlijk bikken bij een eettentje

Badhuis
Wat een andere wereld. "Eigenlijk weet ik helemaal niks van Marokko", zeg ik tegen Chris als we door de straten lopen op zoek naar een bakkertje en wat vers drinkwater. De industriële vissershaven haven waar we zijn beland heeft geen douches en we worden geleid naar een Marokkaanse badhuis, een Hamman, om ons toilet te maken. Bij de ingang worden Lara en ik gescheiden van Chris en Hidde, die door een andere deur naar het mannengedeelte gaan. We ontkleden ons en lopen achter een Marokkaanse dame aan een dampende schemerige ruimte in, waar ze ons een badmat op de grond wijst. We krijgen twee grote emmers gevuld met warm water en een bakje om water over ons heen te gooien, de manier om je hier te wassen. Het badhuis is onderdeel van een sociaal ritueel, waar veel tijd voor wordt uitgetrokken. Naast me wast een moeder haar tienerdochter door haar een kwartier lang steeds weer in te zepen en af te spoelen. Ongelooflijk, op een gegeven moment ben je wel schoon zou je denken. Lara vindt het allemaal prachtig. Ze kliedert erop los en brult de hele Hammam bij elkaar als ik besluit dat het genoeg is.

Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie op de (mierzoete) thee

Deze dame deed ook onze was op haar dakterras

 

Keramiekfabriek

 Hoewel de meeste mensen vriendelijk zijn, voel ik ook wel dat we hier als toerist (veel) opvallen. Als we sommige straatjes in willen, snellen mensen naar ons toe om te vragen wat we hier zoeken. Niet veilig daar dus. Alleen met de kinderen ga ik dan ook maar niet op pad. Na vier dagen Safi met veel autoritair geneuzel, water tanken via een tankauto, brandstof halen in grote jerrycans, laten we het achter ons. Op weg naar Gran Canaria, waar we Chris zijn ouders en zijn broer zullen treffen.

Nog een bad voor de volgende overtocht

Schildpadden
En die driedaagse overtocht loopt eigenlijk voorspoedig, al is het weer het ronkende beest in de krochten van ons schip dat de voortstuwing verzorgt. Toch hebben we een haat-liefde verhouding opgebouwd met de oversteken. Ze kosten energie, zeker als er golfslag staat. Maar de laatste dag is goud. Niet alleen blijven die dolfijnen komen, zelfs midden in de nacht, ook zien we Portugese oorlogsschepen (grote kwallen met meterslange giftige tentakels) drijven op de golven. Als klap op de vuurpijl krijgen we vlak voor de Canarische eilanden ruim een halve meter grote zeeschildpadden te zien, waarvan we er één redden uit een visnet. Ook een duik in de golven blijft niet uit. Toch vreemd met vierduizend meter water onder je … Maar t water is warm, de deining heerlijk en een wasbeurt geen overbodige luxe!

Het wasgoed was helaas nog nat toen we het terugkregen, dus dat moesten we onderweg drogen ...

Smoelemans

Dive in the ocean

De stakker

 's Ochtends om 07.00 uur doemen dan de Canarische eilanden op, als plukjes steen midden in de oceaan. Ongelooflijk. Sinds gister liggen we op Isla Graciosa, een van de buitenste en kleinere eilanden. Een gladde ovalen berg met aan de voet een prachtig wit dorpje, met straatjes van zand en waar de rust zelve heerst. Even op adem komen, de laatste spullen drogen en even genieten. En dan weer 140 mijl verder naar Gran Canaria …

Isla Graciosa, weer lekker warm!

Met Margeet, Andreas en Kelsey (2) van de Kama, een schip dat we in safi tegenkwamen en weer hier!

Lekker genieten van de zandpaden en zwerfkeien

Hamsteren

Wat zijn we toch ongelooflijk rijk, denk ik als ik met een enorme berg aan boodschappen in een Lidl aan de kassa sta. En met 'wij' bedoel ik niet zozeer Chris en ik, maar 'wij' als Nederlanders. Achter me vormt zich een rij met voornamelijk Portugezen, die drie hooguit vijftien spullen in hun kar hebben liggen. En de mijne heeft een bergje erop. Ik was pas in het derde pad, toen er echt niks meer in kon. Geen meel meer, rijst, blikken bonen, houdbare melk. Dat moet ik de volgende keer maar halen denk ik. Als een bezetene leg ik de spullen op de band. Vol, en de kar is nog niet leeg. Ik voel ogen in mijn rug.

"Weer zo'n toerist", "waar haalt ze het geld vandaan" of misschien wel "ze moet zeker een weeshuis voeden". Wat ze moeten denken, weet ik niet, maar het kan me eigenlijk ook niks schelen. Jullie gaan geen oversteek maken. Ik moet denken aan vijf dagen non-stop varen naar de Canarische eilanden, daarna zeven dagen naar de Kaapverden waar naar verluidt bijna niks te krijgen is en daarna twee weken naar Frans Guyana. En dat met minimaal twee volwassenen en twee kinderen en het langste gedeelte zelfs met een man extra, aangezien mijn broer Marcel mee vaart. En hier in Portugal is het nou eenmaal goedkoop, althans relatief dan.

Overvolle kar
Toch voel ik me bezwaard. Ik weet inmiddels dat de gemiddelde Portugees een schrikbarend lager maandinkomen geniet dan de gemiddelde Nederlander en dat ik dus in hun ogen een rijke stinkerd ben. Niet dat ze dat laten merken, maar toch. Vijf pakken pasta, vijfentwintig verschillende blikken uiteenlopend van bonen met chorizo tot gemengde groenten, champignons tot sardientjes. Tien rollen kaak, als luchtige snack voor de nachtelijke overtochten en als tussendoortje. Twaalf pakken drinken, zakjes limonadepoeder voor de kinderen aangezien aanmaaklimonade bijna niet te verkrijgen is, wat snoepjes, aardappelpuree en dan is de kar echt vol. "Ik kan nog een tweede pakken", schiet door mijn hoofd. "Of deze betalen en dan nog n keer gaan". Maar eigenlijk durf ik gewoon niet.

223 euro graag. Ik stop mijn pas in het apparaat. Niks. "Is het Portugese?" Vraagt de caissière die op mijn pas blikt. "Nee", antwoord ik haar. "Dan doet ie het niet." Doet ie het niet, doet ie het niet? Hoezo niet? "Overal in Portugal doet ie het wel", zeg ik haar, in de hoop dat ze het verkeerd heeft. "Ja, dat klopt", antwoordt ze mij in keurig Engels, "maar hier niet." Shit. Ik til de laatste tas van de band en zet hem naast de overvolle kar. "Je kunt daar pinnen", wijst ze. Weifelend loop ik naar het apparaat in de muur. Ik heb net een deel van ons weekgeld gepind in de stad, om cadeautjes voor vijf december en de verjaardagen erna te kopen en ik vrees dat het ding mij geen tweede keer geld wil schieten.

Ontspannen
De rij achter mijn kar volgt me met hun ogen. Tweehonderd euro, toets ik. Confirm. Blubluhbluhbluh, rrriitzzzzzz. Pfffffffft. Hij doet het. Met een stapeltje tientjes en twintigjes loop ik terug naar de caissière. Ze telt ze na. Tien, dertig, vijftig. Een man achter mij met twee flessen drinken kijkt zijn ogen uit. "Jup", zie ik m denken. En geef hem eens ongelijk. Moeizaam duw ik de kar richting de uitgang. Pfffff, gelukt. Ik ben blij dat het binnen is. Althans deel 1.

De boot is inmiddels aardig afgeladen met houdbaar eten en drinken. Voor de komende oversteek naar de Canarische eilanden kunnen we nog teren op onze versvoorraad, alhoewel echt koken op een hellend schip over het algemeen geen pretje is. De laatste hamstersessie zullen we dan op Gran Canaria doen, waar we ook extra water in flessen in zullen slaan, een schaars goed op de langere oversteken. En dan moeten we ook serieus op rantsoen. Tot die tijd even kijken hoe we deze tocht weer gaan beleven … want het blijft toch n beetje spannend, elke keer weer.

Afscheid

“Niet te veel huilen hoor”, zeg ik, wanneer ik mijn ouders voor hun vertrek knuffel. “We hoeven elkaar echt geen tien maanden te missen.” “Nee, dat weet ik”, antwoordt mijn moeder. “Als ik jullie te veel mis, pak ik wel een vliegtuig.” Nog even houd ik haar hand vast door het autoraam, voordat ze wegrijden richting Sevilla, waar ze nog een paar daagjes vakantie gaan vieren. Eenmaal de hoek om, prikken toch de tranen achter mijn ogen. Dat is stom! Ons vertrek uit Nederland vond ik minder moeilijk dan nu! Misschien omdat zij nu degene zijn die weggaan, en niet wij.

Chris zwaait nog vanaf de boot met Hidde en Lara.
Het wordt weer onze eerste nacht aan boord sinds twee weken. Aan de ene kant heerlijk, maar ook wennen. Het is zalig om zowel de zorg als het plezier rond de kinderen te delen. We hebben dan ook echt genoten. Van elkaar, het gemak van een ruim appartement en de prachtige omgeving. Maar nu is het tijd om door te gaan.

Balen

Eigenlijk hadden we al weg willen zijn, maar de wind blaast al dagen uit de zuidhoek, de richting die we op willen. Sinds vandaag is hij aangetrokken tot serieuze proporties en loeit hij luidkeels rond de boot. Op z’n zachtst gezegd balen. We praten elkaar moed in door te zeggen dat je dit soort wind onderweg niet wilt hebben en zeker niet uit de verkeerde richting.  En dat is maar al te waar, want de volgende oversteek is welgeteld 540 mijl van hier, ongeveer vijf dagen en nachten varen. Aan één stuk. Harde wind en hoge golven zijn dan het laatste dat je wilt.

Wachten dus … nog even. Maar niet te lang, want Chris z’n ouders en zijn broer komen begin november naar Gran Canaria. Dus wind, koest …

 

 

Familie gearriveerd; even niks

Uitzicht vanuit het appartement, met op de achtergrond een bootje

Zal ik eens wat gaan doen of toch maar niet? Vanuit een ligbedje op het terras van het appartement, staar ik naar de knalblauwe lucht boven me. Wanneer ik net over de rand van dak kijk, zie ik de zee. Lara ligt binnen te slapen en mijn ouders, mijn broer Marcel en Hidde zijn naar het strand. Het is al even geleden dat ik zo ongestoord niks heb kunnen doen en dat bevalt me wel. Bovendien heb ik de afgelopen nachten niet erg goed geslapen. De nacht dat we van Lissabon naar Baileera voeren door het wisselen van de wacht en de vervelende koers welgeteld drie uur. De nacht erna, toen we voor anker lagen te rollen en zowel ik als de kinderen slecht sliepen, ook iets dergelijks en de twee nachten daarna, dat ik tot twee a drie uur ’s nachts uit mijn bed dreunde van de live muziek in de luxueuze haven van Lagos, vergelijkbaar. Nee, ik blijf nog even liggen.

Opa en oma net gearriveerd

Oma en kleinkinderen op het terras

Lekker op strandje vlakbij appartement

Hoe deden we dat?

Steeds vaker vraag ik me af hoe we het ooit allemaal in één dag konden proppen. Werken, met de kinderen bezig zijn, huishouden draaien, boodschappen doen, eten koken, administratie regelen, vrienden en familie bezoeken / contacten en ook nog tijd vrijmaken voor hobby’s en sporten. Wij hebben hier vooral al genoeg aan ons eigen bedrijf. Opstaan, ontbijten, aankleden, boot aan kant, even op pad voor boodschappen en wandelen, schoonmaken of wassen, koken, eten, eventueel douchen, kinderen naar bed, afwas doen, speelgoed opzij en – bij de aanwezigheid van internet - eventueel wat administratie doen of mails beantwoorden. En dan is de dag echt om en hebben we nog geen boek gelezen.

Anders dan je zou denken, is echt luieren er ook hier niet bij. Eerlijk is eerlijk: alles gaat natuurlijk op een lager tempo dan thuis. Wanneer we niet varen, hoeven we ons alleen te bekommeren om het slaapje van Lara, maar ook die slaat wel eens een middagtukje over. Ontbijten en aankleden doen we dus op ons gemak. Terwijl de kinderen over de steiger dartelen op weg naar een stadje of strandje, kletsen we vaak nog even met buurboten. “Wanneer gaan jullie door? Waar gaan jullie heen en wat doet het weer eigenlijk?” Het is vooral prietpraat en uitwisselen van ervaringen en informatie op een luchtige manier.

In touw

Toch ben je stiekem de hele dag in touw. Opstaan gaat toch volgens de klok van de kinderen, die vervolgens de hele dag aanwezig zijn. Echt iets zinnigs uitvoeren, zoals prangende reparaties aan boot, beantwoorden van mails met de doorgaans slechte verbindingen, gericht bepaalde zaken kopen aan wal of de boot lekker schoonmaken, lukt vaak maar half, ondanks de aanwezigheid van een dvd. “Nouhouhou, Lara maakt mijn kasteel kapot.” “Mag ik een snoepje?” “Weeheehee, péééén” (Lara, als haar speen door Hidde wordt afgepakt.) “Ik vind dit filmpje niet leuk.” Of “Ik moet naar de weecee”.  Nee, eigenlijk is je aandacht continu benodigd. Dus gaan alle klusjes tussen neus en lippen door.

Lara met olijftakken bij appartement

Zwemmen met ome Max

Maar nu even niet. Een paar dagen geleden kwamen mijn ouders in Lagos aan na een vermoeiende trip (klein beetje gerechtigheid, wij twee maanden varen, zij bijna een hele dag reizen ;)).  Er was meteen groot feest aan boord! Kinderen en grootouders door het dolle heen en wij natuurlijk ook! Omdat de avond al was ingevallen en het appartement dat ze voor ons allen hadden gehuurd, toch bijna driekwartier rijden was, hebben we met zijn zessen op de boot geslapen. Broer Max bereikte de haven de volgende dag met de bus vanaf Faro airport. En nu zitten we even aan vaste wal.

Sightseeing, weer zo'n prachtige kerk

 

 “Kijk”, wijst mijn vader vanaf het terras naar de zee, “zeilboten”.  Ze zijn even gek op het water als wij, maar ik kijk met een schuin oog naar de bergen aan de andere kant, want na weken niks dan kustplaatsjes, strandjes en zee, is een beetje binnenland ook niet gek.

Ziek

Op ziekenbezoek in prive-ziekenhuis in Lagos, waar Chrisvier nachten heeft doorgebracht

 

Chris is eindelijk beter. Hij is wel serieus ziek geweest. Het privé-ziekenhuis in Lagos wilde hem niet laten gaan, omdat ze bang waren voor een resistente bacterie in zijn dik geworden knie. Na weken fulltime bij elkaar, moest ik hem dus achterlaten in het ziekenhuis. Een vreemd en enigszins emotioneel moment. Twee dagen terug bleek de bacterie echter niet resistent en mocht Chris – met een laatste dosis antibiotica – naar ‘huis’. Hij werd uitgezwaaid door alle vier de doktoren van het ziekenhuis, waarvoor een daarvan speciaal op zijn vrije dag terug was gekomen.   

Chris weer terug

Op dit moment genieten we met volle teugen van familie, hun verfrissende indrukken en de meegebrachte muisjes en pindakaas. Elke dag jam, honing, kaas of vleeswaar is prima, maar zóóóó saai!

Welcome home bbq

Het voelt wel wat vreemd om je huis zo in de haven achter te laten en in een auto te stappen. Ik merk dat het vrije leventje langzamerhand in ons is gekropen. Hoe dat moet wanneer we terug zijn? Geen idee, maar daar hoeven we voorlopig nog niet aan te denken. Wel is het afpellen van het achteraf gezien drukke leven dat we leidden, een zegen. Het geeft niet alleen lucht, maar ook zicht op wat nou echt belangrijk is. En dat is nu ons gezin met twee prachtige opgroeiende kinderen, die gewoon aandacht verdienen. En ondanks dat het soms pittig is, geven wij die maar al te graag.

Afdalen op rotsstrandje in Lagos is best een uitdaging met krukken

Boot omvaren van Lagos naar het dichterbij gelegen Portimao

Verrassing uit de zee

Knoflook, uien, citroensap - al dan niet vers - zout en peper natuurlijk, olijfolie, azijn, tomatenketchup en mayonaise. Dat het handig is om die ingrediënten aan boord te hebben, wist ik wel. Sinds gisteravond weet ik dat sojasaus ook in dat rijtje thuishoort. Na werkelijk een zalige dag in de haven van het Zuid-Portugese Lagos zetten we ons aan een pizza. We hebben met Hidde's bootvriend Finn, die we hier weer troffen, in de speeltuin en aan het zwembad (!) bij de haven doorgebracht. De kinderen zijn volledig uitgespeeld en rijp voor bed, als Berenice van buurboot DixBay, met een vers gevangen tonijn aan komt lopen. Ze kreeg hem zo in haar handen geduwd, toen ze belangstellend aan vissers vroeg wat ze hadden gevangen. Het dertig centimeter lange beest staart wezenloos voor zich uit en moet nog schoongemaakt geworden. Chris pakt zijn mes en een broodplank en snijdt vakkundig de kop eraf. "Kan dat wel waar de kinderen bij zijn?", kijkt hij vragend. Ik knik, schouderophalend. Hidde en Finn aanschouwen het tafereel echter alsof ze nooit anders zagen. "Vinden jullie het niet eng?", vraag ik nog voorzichtig. "Nee hoor", zegt Hidde. "Dan kunnen we hem lekker eten hè mam?"

Rauw
En lekker is ie zeker. Nog wat beduusd kijk ik naar de verse stukjes rauwe tonijn die voor mijn neus liggen. "Je moet ze dopen in de sojasaus", moedigt Berenice me aan. Ik ben helemaal geen 'boer' met eten, maar net gevangen nog rauwe vis lijkt toch wat vreemd. Maar nee, het is werkelijk heerlijk. We likken onze vingers af en slurpen er een glas wijn bij leeg. Dat is nog eens een bijzondere verrassing zo laat op de avond. Sojasaus dus, die moet nog op de boodschappenlijst.

Twee dagen geleden komen we aan in deze zeer luxueuze haven in de Algarve. Enigszins terughoudend betreden we het terrein, aangezien we hebben gehoord dat dit een bijzonder dure haven is. Zestien euro, zegt Chris opgewekt als hij terug komt van het havenkantoor. Het laagseizoen heeft de prijzen gehalveerd, de faciliteiten zijn echter hetzelfde. Wat een weelde. In de haven loopt een boulevard met diverse restaurantjes, winkeltjes en zelfs ijssalons! Bovendien is hier dus een speeltuin maar, wat nog veel mooier is, ook een zwembad met allemaal zonnebedjes. Nadat we er al even hebben gelegen, ontdekken we dat deze luxe eigenlijk 17 euro per dag kost, maar ach, wij weten van niks … En de kinderen al helemaal niet!

Infectie
We zijn blij dat we hier liggen. Niet alleen om de heerlijk haven, maar ook omdat Chris een behoorlijke infectie aan zijn knie heeft. Zo'n anderhalve week geleden stootte hij zich tegen het anker, terwijl hij dit op hobbelig water probeerde binnen te halen. Resultaat: een mini wondje. Sinds gister is de knie echter gaan zwellen tot formaat tennisbal. Een bezoek aan een privéziekenhuis - gezegd beter dan een gewoon- leverde hem antibiotica op en het volgende recept: rust, rust en nog eens rust. En dat kan hier wel.

Om hier te komen, hebben we de afgelopen dagen flink doorgevaren. Na de mislukte ontsnapping bij Alveiro (zie vorige verhaaltje), volgde daags daarna een geslaagde. De nog drie (!) meter hoge golven brachten ons toen niet verder dan het volgende dorpje Figuera da Foz waar we enkele dagen doorbrachten, in afwachting van beter weer. Een nacht doorvaren bracht ons echter alweer in het geweldige Lissabon. Ik word vast niet meer geloofd, maar dit is er één voor een lang weekend weg. Een stad, zoals een hoofdstad hoort te zijn. Van oude kronkelstraatjes met wapperend wasgoed tot statige maar sfeervolle huizen met prachtige lantaarns, muziek op straat, rustieke parken en grote kloosters die als oases van rust verspreid liggen in de stad, die zich tekent door hoogteverschillen. Drie heerlijke dagen hebben we geslenterd en de laatste avond zijn we richting Zuid-Portugal gevaren. 100 mijl, bijna een etmaal. Gebroken waren we, dat wel, maar heerlijk om hier te zijn. De zon staat bijna elke dag hoog aan de hemel, en als we een zeezwerver moeten geloven die we in het vorige haventje troffen, doet die koperen ploert dat tot en met december.

Knuffelstorm
Verder bereiden we ons voor op de knuffelstorm, die de komende tijd vooral de kinderen zal overvallen. Over één nachtjes komen mijn ouders en ome Max namelijk naar de Algarve, waarna we lekker een paar dagen in een appartementje aan land gaan vertoeven. Het lijkt overdreven omdat we pas twee maande weg zijn, maar het is heerlijk elkaar weer in de armen te sluiten. We beleven zoveel, dat het zalig is het te delen. En zeker nu Chris even uitgeschakeld is, is wat extra hulp niet overbodig. Rond 20 oktober willen we gaan varen richting de Canarische eilanden, met een tussenstop in het Marokkaanse Rabat. Van hier naar Lanzarote uit mijn hoofd 550 mijl, een dag of vijf varen dus, met dus een adempauze na twee dagen.

Helaas is ons internet hier (wederom) niet goed genoeg om foto's te plaatsen, vandaar alleen deze lap tekst over onze belevenissen. Jammer, want een foto zegt meer dan duizend woorden, maar het is niet anders. Een van de redenen waarom ik al een tijdje niet heb geschreven. Maar net zoals in een boek, is het vast veel leuker de plaatjes erbij te denken. Tot de volgende keer, xxx.